Moduł VI

LECZENIE INNYCH MAŁOPŁYTKOWOŚCI

W większości małopłytkowości (np. po chemioterapii, w innych małopłytkowościach centralnych, w małopłytkowościach wrodzonych) stosuje się przetoczenia koncentratu krwinek płytkowych (KKP), który jest produkowany w Regionalnych Centrach Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa z krwi zdrowych dawców. Konieczność przetoczenia KKP jest zawsze starannie rozważana przez lekarza, który bierze pod uwagę poziom płytek, możliwe powikłania krwotoczne oraz potencjalne zagrożenia związane z podaniem KKP (patrz rozdział POWIKŁANIA KKP). Przetoczenie KKP powoduje szybki, ale przejściowy wzrost liczby płytek do poziomu bezpiecznego. Często konieczne są wielokrotne, regularne przetoczenia do czasu, aż ustąpi przyczyna małopłytkowości (np. szpik ulegnie regeneracji po chemioterapii) albo ustanie krwawienie.

W wielu rodzajach małopłytkowości podstawowe znaczenie ma usunięcie jej przyczyny, czyli np. odstawienie leku (np. heparyny), wyleczenie zakażenia lub choroby, które ją wywołują.

Niekiedy, gdy małopłytkowość jest wywołana przeciwciałami, konieczne jest stosowanie leczenia podobnego jak w ITP (kortykosteroidy, immunoglobuliny, patrz rozdział LECZENIE ITP). Czasem konieczne jest usunięcie śledziony.

W rzadkich, ciężkich małopłytkowościach wrodzonych niezbędne może okazać się przeszczepienie szpiku kostnego od zdrowego dawcy.